Over bijtjes en honing…

Van 28 augustus tot en met 1 september 2014 trokken Dinesh en Nisha erop uit om de mogelijkheden voor een nieuw project te onderzoeken.  Via een lokale gids van Pokhara leerden we het dorpje Dagam kennen.  Daar zou men wel wat hulp kunnen gebruiken, werd ons gezegd.
Eerst 7 uren in de bus, daarna een uur in een erg gammele ‘local bus’ en aansluitend 3 uur wandelen.  Toen waren ze er, en het bleek inderdaad een dorpje waar wat hulp welkom is.  Er is geen school of medische hulppost aanwezig, er zijn problemen met het drinkwater en natuurlijk de moeilijke bereikbaarheid.
Wat er wél is, is een goed georganiseerde en mooie gemeenschapswerking.
Een aanvraag voor een drinkwaterproject is lopende, dus daar houden we onze handen van af.
In samenspraak met de mensen zelf, hebben we besloten de gemeenschapswerking een duwtje in de rug te geven.  Op die manier kunnen ze met de verzamelde centen zelf zien welke nood het hoogst is.

 

Hoe doen we dat?

De enkele bijenkorven die ze reeds hebben, leveren lekkere honing die verkocht kan worden in Pokhara (de dichtsbijzijnde stad).  Een goede bron van inkomsten die project aasha wil steunen.
Op 21 november ging Dinesh weer naar Dagam voor de aankoop en vervoer van 58 bijenkorven.  Hiervan zijn er 50 voor de gemeenschap en telkens 4 voor twee gezinnen (de armste gezinnen van het dorp die moeilijk de eindjes aan elkaar kunnen knopen).

 

Het beheer van de 50 korven en verkoop van de honing wordt in gemeenschap geregeld.  Met de opbrengst van de honingverkoop betalen ze 60% van de aankoopprijs van de korven terug aan project aasha.  De overige 40% is een schenking van het project.
Met wat nadien verdiend wordt, kan het dorp zelf actie ondernemen (medische zorgen, aankoop extra korven, …).

Na een bezoek aan het dorp op 27-28-29 augustus 2016, zijn we weer helemaal op de hoogte van het honingproject in Dagam.

Na de aardbevingen in april/mei 2015 bleek dat enkele bijenkorven verlaten waren, alle bijen waren uitgevlogen.  De lege korven zullen stilaan weer worden bevolkt, dat vraagt wat tijd en opvolging.
Op het moment van het bezoek waren er 37

bijenkorven operationeel.  De honing die deze korven opleveren, wordt verkocht aan privé-personen uit de buurt en ook aan een groothandelaar die de honing zelf in potten doet en verkoopt aan winkels.

Er werd door de gemeenschap een vrouw verkozen die als verantwoordelijke in het dorp optreedt voor het honingproject.  Zij heeft ervoor gezorgd dat hun gemeenschap nu officieel geregistreerd is bij de gemeente als “bijenkwekerij”.

Kamala had als verantwoordelijke ook het geleende bedrag (60% van de totale aankoopprijs van de korven) verzameld en wilde dit terugbetalen aan Project Aasha.  Wij hebben hen echter aangeraden dit geld bij te houden en te investeren in de toekomst.  Zo zouden ze zichzelf bijvoorbeeld als zaak kunnen registreren en een eigen merklabel ontwikkelen.  Als ze de honing zelf in potten kunnen doen en verkopen aan winkels, zal de opbrengst een stuk hoger liggen dan wat ze nu hebben.   Het b

lijft nog afwachten of zij hier werk van willen maken.

In elk geval hebben we telkens een heel positieve indruk van dit honingproject in Dagam.  De mensen in dit dorp werken ontzettend goed samen.  Ze zijn erg gemotiveerd om op een goede manier gebruik te maken van het project ter verbetering van hun levenskwaliteit.

 

Please follow and like us:

Iswori

Ishwori (9j) en haar vader wonen in een gehuurde kamer boven een winkeltje in het dorp.  De moeder van Iswori is met de noorderzon (lees: met een andere man) verdwenen, toen Iswori nog een erg jong kind was.  De vader voelt zich erg verantwoordelijk nu hij er alleen voor staat en zorgt goed voor zijn dochter.

Continue reading “Iswori”

Please follow and like us:

Pratikshya en Prajwol

Nara is een man uit een arme familie, die al zijn hele leven werkt als drager tijdens trektochten in de Himalaya.  Omdat deze job hem enkel een inkomen geeft tijdens het hoogseizoen voor toeristen, werkt hij tussenin als arbeider waar hij ook maar werk kan vinden: in de bouw, drager in de stad, enz.  Door de hoge werkloosheidsgraad in Nepal is dit zeer beperkt.

Nara en zijn vrouw hebben 2 kinderen. Ze verlieten hun huis met grond op het platteland, en dus ook hun naaste familie daar, om te gaan wonen in de stad. Op die manier hoopten ze wat geld over te houden om iets comfortabeler te leven.

 

De huur van de kamer valt mee, maar voeding is duur.  De maandelijkse kosten zijn de laatste jaren ook enorm gestegen, zodat ze amper genoeg hebben om de woning (één kamer voor 4 personen waarin ze koken, eten, slapen, studeren,…), basis voeding (meestal linzen en rijst, soms noedels of een stuk fruit) en soms wat kledij aan te kopen. De schoolkosten zijn hoog, en dit maakt de druk voor een maandelijks vast inkomen nog groter.

 

We betalen van het project de schoolrekeningen van de 2 kinderen (Pratikshya en Prajwol) en ook jaarlijks enkele basis zaken zoals een het schooluniform, boeken, en schrijfgerei.  De kinderen starten nu beiden in het vierde leerjaar en zijn zeer gemotiveerd.  Ze zijn samen gestart vanaf het moment dat de sponsoring gevonden was, wat verklaart waarom de oudste wat achter zit op haar leeftijdsgenootjes.

Deze kinderen waren de aanleiding voor de opstart van ons project. Het was de kennismaking met Nara die tot Project Aasha heeft geleid.

Please follow and like us: